با تولد و پديد آمدن انقلاب اسلامى و تشكيل حكومت دينى، مبحث ولايت فقيه شكل جديد و پيچيدهاى به خود گرفت؛ چون مرام انقلاب از همان آغاز، آرمان خواهى دينى و شعار آن، جهان محورى «حكومت دينى واسلامى» بوده است. پس طبيعى است كه نوعى اصطكاك و چالش با آرمان و مرام دنياى ماديت داشته باشد و روشن است كه موضع اساسى درگيرى فرهنگى ما با غرب، همان نهادينه كردن حكومت دينى و تثبيت موفقيت نظام ولايى اسلام است. از اين رو مهمترين هدفِ هجوم فرهنگى دشمن، از ميان بردن همين نقطه قوت حكومت دينى است و براى رسيدن به مقصود خود، همواره در صدد القاى اين توهّم است كه «اسلام را قدرت اداره جامعه نيست».
زينب كبري (س)از ديدگاه اهل سنت
دانشمندان و نويسندگان و جامعه اهل سنت، زينب كبري(س) را عزيز و گرامى مىدارند و با تمام وجود در برابر شخصيت آن حضرت سر تعظيم فرود ميآورند و اعتقاد درونى خويش و خضوع و خشوع خود را بر زبان و قلم اظهار مىكنند
اما تعريف حجاب:
به پوشش زن مسلمان گويند که از نگاه نامحرم مي پوشاند
دوم پيشينه حجاب:
حجاب قبل از اسلام وجود داشته است و حتي قبل از ميلاد مسيح در نقاشي ها و تصويرها قسمت پائين بدن را پوشش قرار مي دادند.
در يونان زنان صورت و بدن خود را مي پوشاندند. در روسيه هم زنان داراي پوشش بوده اند.
مسأله حجاب اختصاص به اسلام ندارد بلکه در ادياني مانند دين زرتشت ، دين مادها و آشوريها و دين يهود (در کتاب تورات و انجيل بحث حجاب بوده است) نيز وجود داشته است . اين مسئله حتي به بعد از هبوط آدم و حوا از بهشت برزخي نيز بر مي گردد زيرا که با خوردن از ميوه ممنوعه از لباس بهشتي خارج شدند و وقتي به زمين رسيدند از برگ درختان انجير خود را پوشاندند.
هر چه براى نماز گفته و نوشته شود حق آن ادا نمىشود و چگونه ممكن است عمودِ دين و پرچم اسلام و يادگار اديان و انبيا و محور قبولِ همه اعمال در چند جمله بيان شود؟نماز، برنامه هر صبح و شام است بهنگام صبح اولين كلامِ واجب نماز و بهنگام شام آخرين واجب، نماز است. پس آغاز و انجامِ هر روزت با ياد خدا و براى خدا است.نماز در سفر يا وطن، در زمين يا هوا، در فقر يا غنى، رمز آنست كه در هر كجا هستى و هر كه هستى مطيع او باشى نه غير او.
«يابنَ جُندَب، اِنَّما المُؤمِنونَ الذّينَ يَخافونَ اللّهَ و يُشْفِقُونْ اَن يُسلَبوا ما اُعطوا مِن الهُدي فَاذا ذَكرُوا اللّهَ وَ نَعمائَه وَجلوا و اَشفقوا و اذا تُليت عليهم اياتُه زادتهُم ايماناً مِمّا اَظهره مِن نَفاذِ قُدرتِه وَ علي ربِّهم يَتوكَّلونَ.»([1])
اين فقره از روايت در مقام توضيح ايمان حقيقي است كه ايمان حقيقي چه آثاري در انسان دارد و مي توان مؤمن حقيقي را با اين آثار شناخت. براي معرفي ايمان واقعي و آثارش، معرفي مؤمن حقيقي و مراتب و درجات ايمان، آيات و روايات بسياري وارد شده است. دست كم، يكي از دلايل ذكر اين مطالب آن است كه بعضي افراد كه فكر سطحي دارند، تصور مي كنند كه انسان يا كافر است يا مؤمن و اگر كافر و منكر خدا و قيامت نبود مؤمن است. مؤمن هم كه شد، با ديگر مؤمنان فرقي ندارد و همه آثار ايمان بر او مترتّب است، در صورتي كه چنين نيست.
در آمريكا كتابي به نام «A Plan to Devide and Desolate Theology» است كه در آن مصاحبه ي مفصلي از دكتر مايكل برانت معاون ارشد رئيس سابق سيا Bob Wood Words و عضو مهم بخش شيعه شناسي سازمان سيا منتشر شده است. وي در اين مصاحبه اسرار از تكان دهنده اي پرده برداشته است .
خصوصیات شیعه واقعی در یک کلمه تقوا و کار برای خداوند است که قرآن میفرماید: إِنَّما أَعِظُکُمْ بِواحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ/ یک موعظه میکنم و آن این که برای خدا کار کنید. همچنین میفرماید: إِنَّما یَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِینَ/ خداوند فقط از متقین قبول میکند.
پيروان ولايت اهل بيت عليهم السلام و منتظران ظهور امام زمان عليه السلام از مقامي بلند در نزد خداوند متعال برخوردارند. کر چه لازمه تشيع و محبت، پيروي از دستورات پيشوايان است، ولي بلندي مرتبه پيروان اهل بيت عليهم السلام از جهت اعمال نيک و رفتار پسنديده آنان نيست، تقرب آنها در نزد خداوند متعال، ابتداء به جهت پيروي آنان از امامي است که خداي سبحان برگزيده و به اطاعت او امر کرده است. حق تعالي از زبان حضرت ابراهيم عليه السلام مي فرمايد: فمن تبعني فانه مني. پس هر کس پيرو من باشد، او از من است. [1] حضرت باقر عليه السلام در ذيل آيه فوق فرمودند: من احبنا فهو منا اهل البيت. هر کس که ما را دوست بدارد، از ما اهل بيت مي باشد. راوي از اين مقام بلند (از اهل بيت بودن) براي دوستدارن اهل بيت شگفت زده شد، امام براي روشن ساختن او به آيه فوق استناد نموده،
فصل اول : شجره خانوادگى حضرت رقيّه عليهاالسلام
از مقامات معروف و مشهور در دمشق ، مرقد حضرت رقيّه دختر خردسال حضرت ابى عبدالله الحسين است ، كه در ششم صفرسال 61 هجرى ، در خرابه شام ، از شدّت سوز و گداز در فراق پدر، جان به جان آفرين سپرد.
فرزندان امام حسين عليه السلام
با ملاحظه كتب و اقوال گوناگون ، مجموع فرزندانى كه به آن امام مظلوم نسبت داده شده هشت دختر است ، كه فاطمه كبرى و فاطمه صغرى و زبيده و زينب و سكينه و آن دختر كه در خرابه وفات كرد (كه بعضى نامش را زبيده و بعضى رقيّه گفته اند) و ام كلثوم و صفيه باشند.
و سيزده پسر: اول على اكبر، دوم على اوسط، سوم على اصغر، چهارم محمّد، پنجم جعفر، ششم قاسم ، هفتم عبدالله ، هشتم محسن ، نهم ابراهيم ، دهم حمزه ، يازدهم عمر، دوازدهم زيد، و سيزدهم عمران بن الحسين عليه السلام .
سه ساله دخترى در شام ويران بجاماند ازحسين آن شاه عطشان ز جور اشقيا خاموش و، اما بتابد تا ابد اين مهر رخشان
از حضرت رقيه عليهاالسلام و مرقد مطهر آن حضرت ، در طول تاريخ ، كرامات متعددى بروز كرده است كه قبلا در خلال بخشهاى گذشته ، به برخى از آنها اشاره كرديم (311) و اينك توجه شما را به چند كرامات شگفت ديگر جلب مى كنيم :
(قديمترين ماءخذ تاريخى دربارة حضرت رقيّه عليهاالسلام )
1
مرحوم آية الله حاج ميرزا هاشم خراسانى (متوفّاى سال 1352 هجرى قمرى ) در منتخب التواريخ مى نويسد:
عالم جليل ، شيخ محمّد على شامى كه از جملة علما و محصّلين نجف اشرف است به حقير فرمود: جدّ امّى بلاواسطه من ، جناب آقا سيّد ابراهيم دمشقى ، كه نسبش منتهى مى شود به سيّد مرتضى علم الهدى و سن شريفش از نود افزون بوده و بسيار شريف و محترم بودند، سه دختر داشتند و اولاد ذكور نداشتند.
عقايد,
مقدمه : معرفت به خداوند و انبياء - عليهم السلام - چنانكه بزرگان شيعه ازجمله شيخ مفيد (اوايل المقالات , 61 , 88 , 89) گفته اند معرفتى اكتسابى است .
سيد مرتضى علم الهدى در اثبات اكتسابى بودن اين معرفت , چند دليل آورده است : 1) اگر اين معرفت ضرورى يا بديهى يا اضطرارى بود, هرگز دو تن در آن اختلاف نمييافتند.
2) مدح دارنده ء آن معرفت و ذم فاقد آن , يا جاهل به آن روا نبود.
3) محتاج نطر و تلامل و تدبر نبود.
4) نصب و ايراد ادله معنايى نداشت .
با پيدايش تمدن اسلامى و آشنايى مسلمانان با علوم , فلسفه و فرهنگ تمدنهاى پيشين بخصوص تمدن يونان , نهضت جهانى فلسفه اسلامى بوجود آمد, نهضتى كه از آغاز تا امروز سرزمين اصلى آن ايران بوده است .
اين تاريخ در حقيقت سير تكاملى جريان اصلى فلسفه اسلامى است .
و به استثناى نهضت فلسفى در مصر در دوره فاطمى و مكتب بزرگ اندلس , فلسفه اسلامى اصولا همان فلسفه اى است كه در سرزمين و فرهنگ ايران رشد كرده است .
در طول قرون مكاتب بسيارى را به قلمرو وسيع خود افزوده و شعاع نفوذ خود را از يك سو به تمدن اسلامى هند و از سوى ديگر به شامات و سرزمين هاى آناطولى گسترده است .
تفكر فلسفى در اسلام مبتنى بر دو مسير مضاعف است : الف ) حركت صعودى از مبدأ , ب ) بازگشت به مبدأ كه معاد نام دارد.
مصدر باب تفعل از شيع و شيعة .
داراى معانى لغوى و اصطلاحى است : تشيع فى الشى ء در هواى چيزى مستهلك شد و تشيعه الشيب , پيرى در او پخش و گسترش يافت (مجازا).
تشيع قطرة اللبن فيالماء, قطره ء شير در آب پخش شد.
تشيع الرجل , شيعه شد چنانكه گوئى تحنف , هنگامى كه به دين حنيف در آيد.
فقه در لغت به معناى فهم است و در قرآن و حديث نيز به همين معنى به كار رفته و به علم خاص و يا تخصص در دانش ويژه اختصاص ندارد.
اما از اواخر سده اول هجرى علم احكام فقه ناميده شد.
با توجه به اين مفهوم جديد است كه فقيهان شيعه فقه را چنين تعريف كرده اند العلم بالاحكام الشرعية الفرعية عن ادلتها التفصيلية (معالم الاصول 220) ( فقه ).
چگونگى پيدايش فقه و اجتهاد: يكى از شاخه هاى علمى اسلامى كه پس از پيامبر(ص )به تدريج شكل گرفت , علم فقه بود و كسانى كه به آن اشتغال و يا علاقه ميورزيدندفقيه ناميده شدند.
1) جنبشها, نهضتهاى شيعى ضد خلافت كه بيدرنگ پس از قيام امام حسين (ع ) در برابر امويان پديدار شد, در آغاز رنگ خون خواهى از كشتگان كربلا داشت , اما سپس به واكنشى سياسى بدل شد و شيعيان ناراضى كه خلافت را حق خود ميدانستند, در برابر غاصبان منبر پيامبر(ص ) به پيكار برخاستند.
تفسير در لغت به معناى آشكار كردن و پرده برداشتن از روى چيزى مشكل و پوشيده است , چنانكه ميگويد: فسره : أ بانه و كشف معناه , و فشر اللفظ والمشكل , كشف المغطى , كشف المراد.
تفسير به معناى تأ ويل و برگردانيدن يكى از احتمالها به منظورى است كه با ظاهر مطابقت داشته باشد و شرح نكات مجمل داستانها در كتاب كريم , و تعريف چيزى كه لفظ بر آن دلالت ميكند, و تبيين امورى كه آيات بدان سببها نازل گرديده اند (معجم متن اللغة ).
راغب اصفهانى ذيل ماده فسر مينويسد: الفسر اظهار كردن معناى معقول است , و تفسر در باره چيزى گفته ميشود كه به الفاظ مفرد و غريب و همچنين به تأ ويل اختصاص دارد, بدين جهت ميگويند: تفسير و تأ ويل رؤيا, و گفت [پروردگار]: و احسن تفسيرا (مفردات ).
در قرآن لفظ تفسير يكبار آمده است : ولا ياتونك بمثل الا جئناك بالحق و احسن تفسيرا (الفرقان , 33): هيچ مثلى در وصف برايت نميآورند مگر اينكه ما صفتى به حق و با تفسيرى از آن بهتر و به حق زيباتر براى تو ميآوريم .
حديث در اصطلاح محدثان و متكلمان عبارت است از قول يا فعل و يا تقريرى كه از ناحيه معصوم (ع ) نسبت به حكم يا موضوعى شرعى صادر ميگردد, كه در اين مفهوم حديث و سنت تقريبا مترادف هستند, زيرا سنت هم در اصطلاح محدثان و متكلمان عبارت از رويه ايست كه مستند به اصول شريعت باشد, در مقابل بدعت كه مخالف با اصول شريعت است (النهايه , ابن اثير, ماده بدع , الوجيزة , شيخ بهائى , 2, مقباس الهداية , مامقانى , 1/57).
16) قاسميه , از ياران قاسم بن ابراهيم طباطبا رسى (متوفى 264 ق ) كه فرزندان وى از جمله , الهادى الى الحق يحيى بن حسين موفق شدند دولت زيديه را در يمن تأ سيس كنند.
غير از اينان فرقه هاى ديگرى نيز مانند: ذكيريه از ياران ذكير به صفوان و ابرقيه از ياران عباد بن ابرق كوفى و مرثيه را ميتوان نام برد (مروج الذهب , 3/208, بيان الاديان , 157, مشارق انواراليقين , 210).
گروهى را رسول اكرم صلى الله عليه و آله به جهادى فرستاد. آنها رفتند و مردانه و دليرانه وظيفه مقدس سربازى خود را انجام دادند و برگشتند. وقتى كه برگشتند رسول خدا از آنها استقبال كرد و به آنها خوشامد گفت، ولى در ضمن خوشامد جملهاى گنجانيد كه آنها را وادار كرد از آن حضرت توضيح بخواهند. خوشامد را اينطور فرمود:
هرگاه خانه دل مملو از صفات رذيله كه سگان درنده هستند باشد، چگونه ملائكه كه حمله علوم و معارفاند داخل مىشوند؟ و از اينجا معلوم مىشود كه كسانى كه عمر خود را صرف تحصيل علم از طريق مجادلات كلاميه و استدلالات فكريه نمودهاند، و از تزكيه نفس از صفات ذميمه غافل ماندهاند،
10- مىگويد: ابو عثمان بحر الجاحظ گفته است: مردى از رؤساى تجّار به من خبر داده گفت: پير مردى بد اخلاق اخمو و خاموش، در كشتى با ما بود كه سرش را از زمين بر نمىداشت و هر وقت اسم شيعه را مىشنيد در خشم فرو مىرفت و چهرهاش دگرگون شده، ابروهايش را سخت درهم مىكشيد. روزى به او گفتم: خدا تو را رحمت كند مگر از چه چيز شيعه اين قدر بدت مىآيد، كه مىبينم هر وقت اسم شيعه در برابرت برده مىشود، سخت بر آشفته و نگران مىشود؟ گفت: من از هيچ چيز شيعه به اندازه اين شين اول اسمش بدم نمىآيد، زيرا من شين را نديدهام مگر در اول هر كلمه زشتى، از قبيل: شرّ، شوم، شيطان، شغب (شر بسيار)، شقاء، شفار (نقص) شرر، شين، شوك (خار) شكوى، شهره (افتضاح) شتم (فحش) شحّ (حرص و بخل).
نظام تربيتي، سياسي، اقتصادي و اخلاقي اسلام مبتني بر نظارت
دروني و تقوا است; يعني، يك مسلمان بيش از همه چيز خداي يگانه را
مدنظر دارد و او را ناظر بر اعمال خويش دانسته و معتقد است معاد و
قيامت
بر سر راه او قرار داد.
در اين نظام نماز نقش يادآور و هشدار دهندهاي را دارد كه هر روز و هر
شب اين مهم را يادآوري كرده و انسان را از خطر فراموشي حقيقت باز
ميدارد و در نتيجه نقش بسيار موثري بر كنترل دروني انسان دارد. خداوند
فرموده است: ((و اقم الصلاه ان الصلاه تنهي عن الفحشا و المنكر و لذكر
الله اكبر; نماز را بپادار كه نماز آدمي را از كارهاي زشت و ناپسند باز
ميدارد
و همانا ذكر و ياد خداوند نتيجه بزرگتر است.))(عنكبوت، آيهئ 45) بنابر
اين
نماز بدان جهت تشريع شده كه آدمي خود را فراموش نكند و بداند كه بنده
خدا است. نماز هم چون چراغهايي است كه در فواصل معيني در تاريكي
روشن ميشود تا كسي كه در راه است راه را گم نكرده و دچار لغزش و
انحراف نگردد.
با اينكه اسلام در عصر خلافت خليفه دوّم عمر، وارد ايران گرديد، پس چرا اكثريّت قريب به اتّفاق مردم ايران، شيعه هستند؟ تاريخ تشيّع در ايران نشان ميدهد كه ايرانيان از قرن اوّل تا حدود قرن هفتم، به تدريج مرحله به مرحله، به تشيّع گرويدهاند، و اين گرايش، در هر مرحله عميق و چشمگير بوده است، اكنون به اين مناظره دو دانشمند در رابطه با رازهاي تشيّع ايرانيان توجّه كنيد:
ادامه از تاریخچه پیدایش سالهای قمری
ماه محرم در روايات
درباره ماه محرم ، روايات فراوانى در منابع روايى شيعه و اهل سنت وارد شده اند و اين ماه را از ابعاد گوناگون مورد بررسى قرار داده اند.
اهم موضوعاتى كه در اين روايات به آن ها پرداخته شده است عبارتند از: برخى از رويدادهايى كه در اين ماه واقع شده اند، حرام بودن اين ماه پيش از اسلام و تنفيذ آن از سوى اسلام ، اعمال و عباداتى كه انجام آنها در اين ماه داراى ثواب و پاداش زيادى است . مانند روزه ، نماز، شب زنده دارى ، مناجات و نيايش و سوگوارى براى اباعبدالله الحسين عليه السلام .
افسانه عبداللّه بن سباء
بعضى از برادران اهل سنّت ، افسانه عبداللّه بن سباء يهودى را قبول نموده ، اين شخص افسانه اى را منشاء پيدايش مذهب تشيّع مى دانند! و مى گويند: او كسى بوده كه اوّل در يهوديت ، عقيده غلو را نسبت به وصّى حضرت موسى ، يوشع بن نون ايجاد كرد و وقتى كه وارد اسلام گرديد، باز مشغول بدعتگذارى شد تا به حدّى كه قائل شد اميرالمؤ منين على عليه السّلام خدا بوده و خداوند در او حلول كرده است .
اینجانب بهروز عارفی نیا(نجف قلی نژاد) متولد شهرستان آذرشهر،طلبه یکی از حوزه های شهر کاشان هستم.
