قال الله تعالی: و لا تکونوا کالذین تفرقوا و اختلفوا من بعد ما جائهم البینات و اولئک لهم عذاب عظیم .
و بسان آنانکه پراکنده شدند و پس از آمدن دلیل های روشن الهی، اختلاف کردند، نباشید «زیرا» برای آنان عذابی بزرگ خواهد بود.
آل عمران / 105
قانون «جذب و دفع» يك قانون عمومى است كه بر سرتاسر نظام آفرينش حكومت مىكند. از نظر جوامع علمى امروز بشر مسلّم است كه هيچ ذرهاى از ذرات جهان هستى از دايره حكومت جاذبه عمومى خارج نبوده و همه محكوم آنند. از بزرگترين اجسام و اجرام عالم تا كوچكترين ذرات آن داراى اين نيروى مرموز به نام نيروى جاذبه هستند و هم به نحوى تحت تأثير آن مىباشند.
مسأله مهدويّت در اسلام- و بالاخص در تشيّع- يك فلسفه بزرگ است، اعتقاد به ظهور منجى است، نه در شعاع زندگى يك قوم و يك ملّت و يا يك منطقه و يا يك نژاد بلكه در شعاع زندگى بشريّت. مربوط به اين نيست كه يك منجى بيايد و مثلا شيعه را يا ايران را يا آسيا را يا مسلمانان جهان را نجات دهد، مربوط به اين است كه يك منجى و مصلح ظهور كند و تمام اوضاع زندگى بشر را در عالم دگرگون كند و در جهت صلاح و سعادت بشر تغيير بدهد.
ما به دليل اينكه مؤمن و مسلمانيم و در عمق ضميرمان اين اصل وجود دارد كه:
«جهان را صاحبى باشد خدا نام» هر چه در دنيا پيشامدهايى مىشود هرگز احساس خطر عظيم، خطرى كه احياناً بشريّت را نيست و نابود كند و كره زمين را تبديل به توده خاكستر كند و زحمات چند هزار ساله بشريّت را كأن لم يكن نمايد نمىكنيم. در ته دل خودمان باور داريم كه سالهاى سال، قرنها، شايد ميليونها سال ديگر، در روى اين زمين زندگى و حيات موج خواهد زد. فكر مىكنيم بعد از ما آنقدر مسلمانها بيايند و زندگى كنند و بروند كه فقط خدا عدد آنها را مىداند. آرى، ما در ته دل خود اينطور فكر مىكنيم و هرگز اين انديشه را به خود راه نمىدهيم كه ممكن است عمر جهان يعنى عمر بشر و عمر زمين ما به پايان رسيده باشد.
يكى از انواع مددهاى غيبى، الهامات و اشراقاتى است كه احياناً به دانشمندان مىشود و ناگهان درى از علم به روى آنها گشوده مىشود و اكتشافى عظيم رخ مىدهد.
كمكهاى غيبى گاهى به صورت فراهم شدن شرايط موفّقيت است و گاهى به صورت الهامات و هدايتها و روشنيها و روشنبينىها. ولى بايد دانست كه اينگونه الطاف غيبى، گزاف و رايگان نيست؛ چنين نيست كه انسان در خانهاش بنشيند،دست روى دست بگذارد و منتظر باشد «دستى از غيب برون آيد و كارى بكند». خير چنين انتظاراتى بر خلاف ناموس آفرينش است. دو آيه از قرآن ذكر مىكنم، يكى در مورد مددهايى كه به صورت فراهم شدن شرايط موفّقيت است و ديگر در مورد مددهايى كه به صورت الهامات و هدايتهاى معنوى است؛ ببينيد قرآن چه شرايطى ذكر مىكند و چگونه است كه به صورت گزاف و رايگان رخ نمىنمايد.
روزى ابـراهـيـم از بـازارهـاى بـصـره عـبور مى كرد. مردم اطرافش را گرفته و گفتند: ابراهيم ! خداوند در قرآن مجيد فرموده :
ادعونى استجب لكم (مرا بخوانيد جواب شما را مى دهم ).
مـا او را مـى خـوانـيم ولى دعاى ما مستجاب نمى شود. ابراهيم گفت : علتش آنست كه دلهاى شـمـا به واسطه ده چيز مرده است .( دعايتان صفايى ندارد و دلها پاك و بى آلايش نيست ) پـرسـيـدند آن ده امر چيست ؟ گفت : اول آن كه خدا را شناختيد ولى حقش را ادا ننموديد. دوم - قرآن را تلاوت كرديد ولى به آن عمل نكرديد. سوم - ادعاى محبت با پيامبر (ص ) نموديد ولى بـا اولادش دشـمـنـى كـرديـد. چـهـارم - ادعـا كـرديـد بـا شيطان عداوت داريم ولى در عمل با او موافقت نموديد.
پـنـجـم - مـى گـويـيـد به بهشت علاقمنديم اما براى وارد شدن در بهشت كارى انجام نمى دهـيد. ششم - گفتم از آتش جهنم مى ترسيم ولى بدنهاى خود را در آن افكنديد. هفتم - به عـيـب گـويـى مـردم مـشـغـول شـديـد و از عـيـوب خـود غافل مانديد. هشتم - گفتيد دنيا را دوست نداريم و ادعاى بغض آن را نموديد ولى با حرص جـمـعـش مـى كنيد. نهم - اقرار به مرگ داريد ولى خويشتن را براى آن مهيا نمى كنيد. دهم - مردگان را دفن نموديد. اما از آنها عبرت و پند نگرفتيد.
اين علل ده گانه كه باعث مستجاب نشدن دعاى شما مى شود
نگاهي به تعريف علمالنفس و حقيقت آن
ديدگاههاي دانشمندان در تعريف علمالنفس گوناگون بوده،دانشمندان غربي علمالنفس را به گونههاي مختلف تعريف نمودهاند:
1 - از ديدگاه ارسطو علم، روانشناسي علمي است كه در آن ازمسائلي از قبيل مجرد بودن روح، ارتباط روح با بدن، و قواي روحو جدائي روح از بدن، و اين كه با از بين رفتن بدن روح به حياتخويش ادامه ميدهد و ... بحث و بررسي ميكند. مبناي اين نظر ايناست كه آدمي از دو عنصر روان و تن به وجود آمده استيعنيعنصري كه پس از مرگ از بدن خارج ميگردد و طبق معتقدات مذهبيتا ابد جاويدان خواهد بود(روان) و عنصري كه پس از مرگ مندرس واز بين ميرود(جسم و تن) (1)
.
سالك در مرحله توحيد، كار جديدي نميكند و فقط كارهاي قبل را انجام ميدهد؛ اما وقتي از مرتبه توحيد بگذرد و به مرتبه اتحاد برسد؛ يعني از: «لا تجعل مع الله إلها اخر». [2] عبور كند و به:
«لا تدع مع الله إلها اخر». [3]
چكيده:
پروردگار متعال ميخواهد كه همه ما سرشار از نيرو و اشتياق باشيم و جسم، ذهن و روحي سالم داشته باشيم.بيترديد، زندگي پر نشاط و با طراوت منظور پروردگار است و ذهنيتهاي نادرست، اين وضعيت مطلوب را برهم ميزند.يكي از ذهنيتهاي نامطلوب، «حسادت» است كه بايد علل و زمينههاي رشد آن را در خانواده، جامعه و از همه مهمتر، در خود جست و جو كرد و با توجه به آثار نامطلوب جسمي و رواني كه در ما ايجاد ميكند، با به كارگيري شيوههاي اخلاقي و علمي، از بروز آن در خردسالي جلوگيري كرده، در صورت شكلگيري، با خشكاندن ريشههاي آن در بزرگسالي، خود را از دام اين هيجان نامطلوب رها سازيم.
آيه الله جوادي آملي
«يا ايها الذين آمنوا اتقوا الله ولتنظر نفس ما قدمت لغد واتقوا الله ان اللهخبير بما تعملونو لاتكونوا كالذين نسوا الله فانسيهم انفسهم اولئك هم الفاسقون».
ترجمه: اي كساني كه ايمان آوردهايد از خدا پروا داريد، و هر كس بايد بنگرد كهبراي فرداي خود از پيش چه فرستاده است و باز از خدا بترسيد، در حقيقتخدا بهآن چه ميكنيد آگاه است. و چون كساني مباشيد كه خدا را فراموش كردند و او نيزآنان را دچار خود فراموشي كرد، آنان همان نافرمانانند.
بسيارى از مردم هنگامى كه به مال و مقام مى رسند، مغرور مى شوند و اين ((غرور)) دشمن بزرگى براى سعادت انسانهاست . لذا قرآن كه يك كتاب عالى تربيتى است ، از طرق مختلف براى درهم شكستن اين دشمن درون استفاده مى كند: گاه فنا و نيستى و ناپايدار بودن سرمايه هاى مادى را مجسّم مى كند (مانند آيه مورد بحث ). گاه هشدار مى دهد كه همين سرمايه هاى شما ممكن است دشمن جانتان شود؛ چنانكه در سوره توبه آيه 55 مى فرمايد: ((فزونى اموال و اولاد آنها تو را در شگفتى فرو نبرد، خدا مى خواهد آنها را به وسيله آن در زندگى دنيا عذاب كند و در حال كفر بميرند)) گاهى با ذكر سرنوشت مغروران تاريخ ، همچون ((قارونها)) و ((فرعونها)) به انسانها بيدار باش مى دهد. گاهى دست انسان را گرفته و به گذشته زندگى او، يعنى زمانى كه نطفه بى ارزش
بسم الله الرحمن الرحيم
خداي سبحان مهمترين برنامه هاي انبيا را به عنوان تعليم و كتاب و حكمت و نيز به عنوان تزكيه نفوس انسانها تنظيم فرمود و مساءله تزكيه و تهذيب نفوس را بيش از تعليم افكار اهميت داد.
تزكيه ، راه عملي نفس است ، در قبال تعليم كه راه فكري عقل است ، يعني روح آدي وقتي در مسير مستقيم احكام الهي قدم برداشت ، شروع به تزكيه خويش مي كندن و تا در عمل نكوشد، نموي ندارد و تنها راه رشد دوح و نزاهت آن از نقص و برائت آن از عيب به مقدار مپسور همانا به دستور شرع است .
همان طور كه تفكرات علمي ، تزكيه عقل نظرياست و آن را در انديشيدن صحيح ، باور و شكوفا مي كند، امتثال احكام الهي تزكيه عقل عملي است ، و آن را در عزم زوال ناپذير و نيت صادق و خالص شكوفا مي كند، و چون جناح عقلي عملي روح ، جداي از جناح عقل نظري وي نيست ، بلكه هر دو از شوون يك حقيقت به شمار مي روند، به طوري كه از يك نظر مي فهمد و از نظر ديگر در بدن و طبيعت اثر مي گذارد...
روزى جمعى از طايفه بنى صنبه كه بيمار شده بودند به حضور رسول اكرم صلى الله عليه وآله آمدند، رسول بزرگوار صلى الله عليه وآله به آنها فرمود: چند روز در مدينه باشيد تا با مراقبتهاى مستقيم و غير مستقيم ، از اين بيمارى نجات يابيد، و بعد شما را به سوى نزديكانتان خواهيم فرستاد.
آنها پيشنهاد كردند اگر ما در اينجا بمانيم ، ما را به خارج از شهر بفرستيد تا از آب و هواى مساعد آنجا بهره مند گرديم .
ابوالفرج اصفهاني (284-356ق) در معرفي زيدبن علي بن الحسين بن علي بن ابيطالب(ع) مينويسد: كنيهاش ابوالحسين و مادرش كنيزي بود كه مختار بن ابي عبيده او را به حضرت علي بن الحسين(ع) بخشيده بود و خداوند از آن كنيز زيد، عمر، علي و خديجه را به امام سجّاد(ع) عطا فرمود.
بسم الله الرحمن الرحيم .
پسركم ! خداوند تعالي تو را بر انجام دادن فرمانشهايش استوار بدارد و بر عمل خير و ملازمت آن توفيق ات دهد و به سوي آنچه دوست مي دارد و راضي است ، رهنمايت باشد و به انچه از خيرها ارزو داري و خواهاني ، برساندت و در دنيا و آخرت سعادتمند كند و هر چه كه با آن ، چشم روشن مي گردد، هديه ات كند و عمر نيكو وزندگي آرام و خوش روزگارت را سپري سازد و مهر ((صالح است )) بر اعمالت بنهد و وسايل رسيدن به سعادت را روزي ات كند و از بركتها بزرگ و والايش بر تو ببارند و خداوند از هر بلا و سختي دورت بدارد و بديها را از تو دفع كند!
آنچه كه از روايات بر مي آيد آن است كه بزرگترين وسوسه شيطان: وادار
كردن انسان است به نفس خودش است و تنها كاري كه او مي كند وسوسه است.
وسوسه به معناي القاي دروني است. او در قلب ما تأثير مي گذارد نه در
عقل ما لذا اگر مطلبي شما را تهديد كرد آن را به عقل خود ارجاع دهيد(از
طريق عقل دست نخورده و خراب نشده راحت مي توان تشخيص داد كه آن عمل
باطل است يا صحيح، البته تأكيد مي كنم عقلي كه در اثر خرابي اعمال فاسد
نشده باشد). وسوسه دائمي است پس لحظه اي كار نمي كند و مدام مي خواهد
تأثير گزار باشد و اين كه مي بينيد در مقابل كار خلاف مكرر احساس رغبت
مي كنيد اين بدان واسطه است.
در قرآن كريم مكرّر از اين تجديد حياتى كه براى زمين رخ مىدهد ياد شده ولى به عنوان يك درس و تعليم و به عنوان راهنمايى بشر، كه از اين فصل چه استفادهاى بايد بكند و چه الهامى بايد بگيرد.
ميل به تنوّع و تجدّد
انسان حالتى دارد كه از يكنواختى ملول مىشود، طالب تجدّد و تنوّع است.
تجدّد و نوخواهى، احتياجى است در وجود بشر. امّا اينكه رمز اين كار چيست، چرا بشر در كمال اشتياق چيزى را طلب مىكند و همينكه به او رسيد از شدّت و هيجانش كاسته مىشود، كم كم به سردى و خستگى و احياناً به تنفّر و انزجار منتهى مىشود، مطلبى است كه امشب نمىخواهم وارد بحث آن بشوم.
قرآن كريم در يكى از مواردى كه به اين درس آموزنده اشاره مىكند مىفرمايد:
وَ تَرَى الْأرْضَ هامِدَةً فَإذا أنْزَلْنا عَلَيْهَا الْماءَ اهْتَزَّتْ وَ رَبَتْ وَ أنْبَتَتْ مِنْ كُلِّ زَوْجٍ بَهيجٍ. ذلِكَ بِأنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَ أنَّهُ يُحْيِى الْمَوْتى وَ أنَّهُ عَلى كُلِّ شَىْءٍ قَديرٌ «1».
در مورد فطرى بودن دين، دانشمندان زيادى نظر دادهاند. يكى از آنها روان شناس بسيار معروف جهانى و شاگرد فرويد، يونگ است. او مىگفت اينكه آقاى فرويد مىگويد دين از نهاد ناخودآگاه بشر تراوش مىكند درست است، ولى اينكه او خيال مىكند عناصر روان ناخودآگاه بشر منحصر به تمايلات جنسىاى كه به شعور باطن گريختهاند مىباشد بىاساس است. انسان يك روان ناخودآگاه فطرى و طبيعى دارد. روان ناخودآگاه بشر بر خلاف ادّعاى فرويد صرفاً انبارى كه از شعور ظاهر در آن چيزهايى ريخته شده و پر شده باشد نيست. به عبارت ديگر شعور باطن هرگز به صورت يك ظرف خالى كه فقط از شعور ظاهر چيزى بگريزد و آنجا رفته و آن را پر كند نيست. او مىگفت: فرويد به قضيّه «روان ناخودآگاه» خوب پى برده بود، امّا بعداً به اشتباه خيال كرد كه روان ناخودآگاه فقط از عناصر مطرود از شعور ظاهرتشكيل مىگردد؛ خير، روان ناخودآگاه جزء سرشت بشر است، عناصر رانده شده مىروند آنجا و به آن ملحق مىشوند؛ دين جزء امورى است كه در روان ناخودآگاه بشر به طور فطرى و طبيعى وجود دارد.
ویل دورانت مىگويد:
«در سرتاسر زندگى انسان، به اجماع همه، عشق از هرچيز جالب توجهتر است و تعجب اينجاست كه فقط عده كمى درباره ريشه و گسترش آن بحث كردهاند. در هر زبانى دريايى از كتب و مقالات، تقريباً از قلم هر نويسندهاى درباره عشق پيدا شده است و چه حماسهها و درامها و چه اشعار شورانگيز كه درباره آن به وجود آمده است، و با اينهمه چه ناچيز است تحقيقات علمى محض درباره اين امر عجيب و اصل طبيعى آن و علل تكامل و گسترش شگفتانگيز آن، از آميزش ساده پروتوزوئا تا فداكارى دانته و خلسات پترارك و وفادارى هلوئيز به آبلارد.» «1»
روزى حضرت امام جعفر صادق عليه السلام جامه زبر كارگرى بر تن و بيل در دست داشت و در بوستان خويش سرگرم كار كردن و بيل زدن بود؛ چنان فعاليت كرده بود كه سراپايش را عرق گرفته بود. در همين حال بود كه اتفاقاً مردى به نام ابوعمرو شيبانى وارد شد و امام را در آن رنج و تعب مشاهده كرد. پيش خود گفت: شايد علت اينكه امام شخصاً بيل به دست گرفته و متصدى كار شده اين است كه كسى ديگر نبوده كه انجام دهد و امام از روى ناچارى، خودش بيل را به دست گرفته و مشغول كار شده است. لهذا جلو آمد و عرض كرد: اين بيل را به من بدهيد تا من اين كار را انجام دهم. امام حاضر نشد و فرمود: نمىدهم. بعد براى آنكه به طرف بفهماند كه بيل به دست گرفتن من روى اجبار و ناچارى نبود، فرمود: من بهطور كلى دوست مىدارم كه مرد در راه تحصيل روزى رنج بكشد و آفتاب بخورد.
اميرالمؤمنين على عليه السلام مىفرمايد: «آغاز و پايه اول دين شناختن خداست». اگر دين را به ساختمانى تشبيه كنيم كه داراى در و ديوار و سقف و پنجره و شيشه و نقاشى و روكارى و زيرسازى و غيره است، بايد بگوييم زيرسازى و زيربناى همه افكار و معتقدات و اخلاقيات و دستورالعملهاى دينى خداشناسى است؛ و اگر دين را به يك كتاب علمى تشبيه كنيم كه داراى بابها و فصلها و قضايا و مسائل و استدلالات و اصول متعارفه و موضوعه است، بايد بگوييم آن چيزى كه به منزله اصل اوّلى و به اصطلاح اصل متعارف دين است خداشناسى است.
گروهى را رسول اكرم صلى الله عليه و آله به جهادى فرستاد. آنها رفتند و مردانه و دليرانه وظيفه مقدس سربازى خود را انجام دادند و برگشتند. وقتى كه برگشتند رسول خدا از آنها استقبال كرد و به آنها خوشامد گفت، ولى در ضمن خوشامد جملهاى گنجانيد كه آنها را وادار كرد از آن حضرت توضيح بخواهند. خوشامد را اينطور فرمود:
اميرالمؤمنين على عليه السلام مىفرمايد: «اول و ابتداى دين خداشناسى است». هر چيزى نقطه شروع و پايه و اساسى دارد و هنگامى به صورت سازمانى محكم و پابرجا و مفيد در مىآيد كه از همان نقطه آغاز شده باشد و بر روى همان پايه قرار گرفته باشد. دين هم كه سازمانى وسيع فكرى و اعتقادى و اخلاقى و عملى است يك نقطه شروع و يك ركن اساسى دارد كه اگر از آن نقطه آغاز شود و بر روى آن اساس بنا شود، محكم و پابرجا و مفيد خواهد شد. آن نقطه شروع و آن پايه اساسى، معرفت ذات اقدس الهى و شناسايى حضرت احديت است. مثلًا عقيده به اصل نبوّت و عقيده به اصل معاد، از جمله عقايد اصلى و ضرورى دين است. اين دو اصل به منزله شاخههايى هستند كه بر روى اين تنه قرار گرفتهاند.
قرآن كريم مىفرمايد: «هرگاه مىخواهيد وارد خانههايى بشويد از درِ آن خانهها وارد شويد.» «1» اين دستورالعمل ابتدا خيلى ساده و كوچك به نظر مىرسد، زيرا هركسى براى خود اين اندازه شعور و ادراك قائل هست كه اگر خواست وارد محوطهاى بشود از قبيل يك خانه مسكونى و يا يك اداره، ببيند درِ آن خانه يا اداره كجاست و از در داخل شود نه از ديوار. ولى اين يك قاعده و اصل كلى است. انسان بايد توجه داشته باشد كه تنها خانه و يا اداره نيست كه درِ ورودى و ديوارهاى بلند دارد و راه ورود آن منحصراً آن يك يا چند در است. اساساً زندگى و خوشبختى مانند يك محل و يك ساختمان كه از خشت و گل بنا شده، درهايى دارد و انسان بايد اولًا آن درها را بشناسد و ثانياً خود را عادت دهد كه هميشه از راه راست و مستقيم و درِ ورودى زندگى وارد زندگى شود و خوشبختى را جستجو نمايد. اين قاعده كه: «مپيچ از ره راست بر راه كج- چو در هست حاجت به ديوار نيست» يك قاعده كلى است در زندگى بشر. چشم بصيرت مىخواهد كه راههاى صحيح ورود در محوطه زندگى را بشناسد و پشت ديوار و حصار زندگى معطل و متحير نماند.
اگر درختى از لحاظ ريشه و تنه سالم بوده باشد و آنگاه به واسطه بعضى پيشامدها و در اثر برخى علل و عوامل خارجى ميوهاش از بين برود و يا برگش بريزد و يا شاخهاش قطع شود، سرما شكوفهاش را بزند و يا پرندگان ميوهاش را منقار بزنند و فاسد كنند و نظير اينها، در عين اينكه موجب تأسف است باعث نگرانى نيست، چرا؟ زيرا خود درخت اگر سالم باشد بار ديگر برگ و شكوفه خواهد داد، ميوه خواهد داد، از نو جوانه خواهد زد و سايه خواهد انداخت. در اين گونه مواقع است كه آدمى به خود حق مىدهد كه خود را تسلّى داده و بگويد: سر خود درخت سلامت باشد.
در ميان سخنان عالى و ارجمندى كه از رسول اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده قسمتهايى هست كه مخاطب در آن قسمتها يك شخص معين است و به عنوان وصيت و نصيحت به آن شخص معين بيان فرموده و اين قسمتها از جمله بيانات مفصل و طولانى حضرت رسول اكرم است و در كتب ضبط شده است،
شخصى آمد حضور اميرالمؤمنين على عليه السلام و عرض كرد: چند كلمه نصيحت به من بگو. امام فرمود:
هرگاه خانه دل مملو از صفات رذيله كه سگان درنده هستند باشد، چگونه ملائكه كه حمله علوم و معارفاند داخل مىشوند؟ و از اينجا معلوم مىشود كه كسانى كه عمر خود را صرف تحصيل علم از طريق مجادلات كلاميه و استدلالات فكريه نمودهاند، و از تزكيه نفس از صفات ذميمه غافل ماندهاند،
از « عین » علی عیون ما بینا شد
وز « لام » علی لسان ما گویا شد
در « یای » علی نور خدا را دیدیم
زان نور محمد و علی پیدا شد
1 قال رَسُولُ اللّهِ صَلَّى اللّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ:
لاتُضَيِّعُواصَلوتَكُمْ، فَإ نَّ مَنْ ضَيَّعَ صَلوتَهُ، حُشِرَ مَعَ قارُونَ وَ هامانَ، وَ كانَ حَقّاً عَلىِ اللّهِ اءنْ يُدْخِلَهُ النّارَمَعَ الْمُنافِقينَ.(78)
سعد بن عبداللّه قمى حكايت نمايد:
روزى متجاوز از چهل مسئله از مسائل مشكل را طرح و تنظيم نمودم تا از سرور و مولايم حضرت ابومحمّد امام حسن عسكرى صلوات اللّه عليه پاسخ آن ها را دريافت نمايم .
از شهر قم به همراه بعضى دوستان حركت كرديم ، هنگامى كه وارد شهر سامراء شديم به سوى منزل آن حضرت روانه گشته ؛ و پس از آن به منزل رسيديم و اجازه ورود گرفتيم ، داخل منزل رفتيم .
همين كه وارد شديم ، ديدم مولايم همچون ماه شب چهارده در گوشه اتاق نشسته است و كودكى خردسال را - كه چون ستاره مشترى مى درخشيد - روى زانوى خود نشانيده بود.
10- مىگويد: ابو عثمان بحر الجاحظ گفته است: مردى از رؤساى تجّار به من خبر داده گفت: پير مردى بد اخلاق اخمو و خاموش، در كشتى با ما بود كه سرش را از زمين بر نمىداشت و هر وقت اسم شيعه را مىشنيد در خشم فرو مىرفت و چهرهاش دگرگون شده، ابروهايش را سخت درهم مىكشيد. روزى به او گفتم: خدا تو را رحمت كند مگر از چه چيز شيعه اين قدر بدت مىآيد، كه مىبينم هر وقت اسم شيعه در برابرت برده مىشود، سخت بر آشفته و نگران مىشود؟ گفت: من از هيچ چيز شيعه به اندازه اين شين اول اسمش بدم نمىآيد، زيرا من شين را نديدهام مگر در اول هر كلمه زشتى، از قبيل: شرّ، شوم، شيطان، شغب (شر بسيار)، شقاء، شفار (نقص) شرر، شين، شوك (خار) شكوى، شهره (افتضاح) شتم (فحش) شحّ (حرص و بخل).
نشريه اردنى ((شيحان )) در تاريخ ششم دسامبر 1999 برابر با 16 آذر، در بخش خبرى خود اقدام به درج بخشهايى از سخنان عبدالمنعم ابوزنط، از نمايندگان اسلامگراى اردن نمود كه در مسجد مصعب بن عمير، در استان ((مادبا)) در رابطه با علت وقوع زلزله در تركيه ايراد كرده بود.
تشرف سياسى :
آية الله حاج شيخ مرتضى حائرى به نقل از مرد صالح و فقيه روشن ضمير مرحوم آقاى حاج حسين حائرى فشاركى فرمود:
ميرزاى شيرازى قبل از صدور فتواى تاريخى اش ، تعدادى از فضلاء و اصحاب فاضل خويش را جمع و با آنان پيرامون حكم تنباكو و لوازم و عوارض پيش بينى شده و نشده آن به بحث نشست . يكى از شاگردان مبرز وى ، ماءموريت داشت كه خلاصه مطالب را تنظيم و به مرحوم ميرزاى شيرازى بدهد، تا او آن مباحث مطرح شده را در كمال آرامش و دقت مجددا بررسى كند. آن شاگرد مبرز هر روز چنين مى كرد و ايشان نيز پس از بحث و مطالعه دقيق ، بر آن مطالب حاشيه انتقادى و يا تاءييدى مى نگاشت .
نماز ارتباطي صميمانه و عاشقانه بين عبد و معبود است كهرايحه روان بخش آن دلهاي نگران را سرشار از آرامش و صفا ميكندو جانهاي خسته را طراواتي ديگر ميبخشد.
حكيمان عارف و سالكان راستين طريق حق به رازها و رمزهاي نمازتوجه داشتهاند، از جمله حضرت امام خميني در برخي نوشتههاي خودو از جمله كتاب «آداب الصلوه» بر اين نكته تصريح و تاكيدنموده كه نماز غير از اين ظاهري كه دارد و آداب مخصوص خودش رابايد رعايت كرد معنايي ژرف و باطني شگفت دارد. و ميافزايد:
طبق آيه شريفه فوقالذكر، دروغگويي وفريبكاري با سخن نادرست تفاوت دارد.گاهي انسان سخن نادرست را بدون قصد فريبو صرفا از روي اشتباه مطرح ميكند و گاهي بامخفي كردن حقيقت و حتي بدون بيان جملهنادرست ديگران را فريب ميدهد. از امامصادقعليه السلام روايتشده است كه راستگويينوعي هماهنگي بين زبان و قلب است (1) .بنابراين، اگر كسي حقيقتي را بيان كند كه ازنظراو نادرست است راستگو نيست.
بسم الله خير الاسماء
در حيرتم كه چه نويسم ؟! روي سخنم با كيست ؟ با خفته است يا با بيدار؟ اگر با خفته است ، خفته را خفته كي كند بيدار؟ و اگر با بيدار است ، بيدار در كار خود است .
و انگهي نويسنده چه نويسد كه خود نامه سياه و از دست خويش ، در فرياد است .
پيري و جواني چو شب و روز بر آمد
ما شب شد و روز آمد و بيدار نگشتيم .
نظام تربيتي، سياسي، اقتصادي و اخلاقي اسلام مبتني بر نظارت
دروني و تقوا است; يعني، يك مسلمان بيش از همه چيز خداي يگانه را
مدنظر دارد و او را ناظر بر اعمال خويش دانسته و معتقد است معاد و
قيامت
بر سر راه او قرار داد.
در اين نظام نماز نقش يادآور و هشدار دهندهاي را دارد كه هر روز و هر
شب اين مهم را يادآوري كرده و انسان را از خطر فراموشي حقيقت باز
ميدارد و در نتيجه نقش بسيار موثري بر كنترل دروني انسان دارد. خداوند
فرموده است: ((و اقم الصلاه ان الصلاه تنهي عن الفحشا و المنكر و لذكر
الله اكبر; نماز را بپادار كه نماز آدمي را از كارهاي زشت و ناپسند باز
ميدارد
و همانا ذكر و ياد خداوند نتيجه بزرگتر است.))(عنكبوت، آيهئ 45) بنابر
اين
نماز بدان جهت تشريع شده كه آدمي خود را فراموش نكند و بداند كه بنده
خدا است. نماز هم چون چراغهايي است كه در فواصل معيني در تاريكي
روشن ميشود تا كسي كه در راه است راه را گم نكرده و دچار لغزش و
انحراف نگردد.
بسمه تعالي ـ كمال انسان در عبوديت است، و سبب عبوديت، ترك معصيت در اعتقاد و عمل است، فرد كامل، مرشد است و در اين عصر، [ فرد كامل] ولي عصر (عج) است؛ و طريق رسيدن به ارشاد او، ادامه توسلات معلومه است از قبيل: زيارات مأثوره از روي صدق و با عدم ترديد و نمازهاي آن حضرت عليه السلام و همه تحببات به خدا و دوستان او.
مناظره (حره) دفتر حليمه با حجاج
«حرّه» دختر«حليمه سعديّه» بر حجّاج وارد شد.[1] حجاج از طرز ورود و بي اعتنايي او به دستگاه حكومتش دانست كه اين زن يك بانوي عادي نيست بلكه از متانت و عظمت روحي فوقالعادهاي برخوردار است. پس از اندكي تأمّل پرسيد: «حرّه دختر حليمه توئي؟»
در پاسخ گفت: «فراسهُ مِنْ غيرِ مؤمنٍ» يعني اي غير مؤمن درست فهميدي.
حجاج گفت: «من مدّتهاست در انتظار ديدار توام. به من گفتهاند كه عقيده تو اين است كه علي افضل اصحاب پيغمبر است و تو علي را بر ابوبكر و عمر و عثمان ترجيح دادهاي».
حرّه گفت: «به شما دروغ گفتهاند چرا كه عقيده من درباره اميرالمؤمنين علي ـعليه السلام ـ بيش از آنست كه تنها او را بر اصحاب ترجيح دهم، بلكه علي ـ عليه السّلام ـ را بر كساني كه افضل از ابوبكر و عمر و عثمان نيز هستند ترجيح ميدهم.»
با اينكه اسلام در عصر خلافت خليفه دوّم عمر، وارد ايران گرديد، پس چرا اكثريّت قريب به اتّفاق مردم ايران، شيعه هستند؟ تاريخ تشيّع در ايران نشان ميدهد كه ايرانيان از قرن اوّل تا حدود قرن هفتم، به تدريج مرحله به مرحله، به تشيّع گرويدهاند، و اين گرايش، در هر مرحله عميق و چشمگير بوده است، اكنون به اين مناظره دو دانشمند در رابطه با رازهاي تشيّع ايرانيان توجّه كنيد:
۱)حضرت صادق عليه السّلام در حديثى بعد از ذكر كوفه فرمود: زود باشد كه كوفه از
مؤمنين خالى شود و علم از آن مخفى شود (و كوچ كند) همچنانكه مار در سوراخ خود مخفى شود، سپس در شهرى كه به آن قم مى گويند ظاهر گردد و قم معدن علم و فضيلت شود به گونه اى كه هيچ مستضعفى در دين روى زمين نماند حتى بانوان پرده نشين ، و اين مساءله نزديك ظهور قائم ما خواهد بود.
تولّد و دوران تحصیل
شهید آیت الله سیّد اسدالله مدنی در سال ۱۲۹۳ ه.ش ( ۱۳۲۳ ه.ق ) در دهخوارقان ( آذر شهر ) دیده به جهان گشود . پدر ایشان ، مرحوم آقا میرعلی ، در بازارچه آذر شهر ، به شغل بزّازی مشغول بود . شهید مدنی در چهار سالگی ، مادر ودر شانزده سالگی ، پدر خود را از دست داد ودوران کودکی را با رنج و زحمت و سختی به پایان رساند.
اشاره هفتم: تنها خواندن کتابهای درسی کافی نیست، بلکه خلوت شب لازم است
جسارت است به آقایان.این حرف هایی را که می خوانیم صنعت است.تنها انسان را هوشیارمی کند.بله انسان باید اینها را بداند.علم فی نفسه ارزش دارد.در این کتاب هم دانه ای خوبی به دست می آید.درباره شیخ[ابو علی سینا] هم کفته اند که وقتی این کتاب [اشارات] را نوشت به طور کلی عوض شده بود؛ چون بعد از آن بود که با ابوسعید ابو الخیر ملاقات کرده بود.خود شیخ هم چه سوز و گدازی دارد، بخصوص در مقامات العارفین به ویژه در اسرار الآیات، حرف هایش مصنوعی نیست.آدمی که ادای مصیبت زده را در می آورد، فرق دارد با آدم مصیبت زده.رسم عرب این بود که اگر مصیبتی برای خانواده ای پیش می آمد، زنانی بودند شاعره و مصیبت خوان. اینها را می آوردند روضه خوانی می کردند، شعر خوانی می کردند، اینها ادای مصیبت زده ها را در می آوردند.اما مادر جوان مرده یک سوز و گداز دیگری دارد.حرف های غیر موزون او هم اثر روحی در انسان دارد.
همنشینی مؤثر است . مصاحبت اثر دارد . نفس انسانی خوپذیر است . انسانی که با انسانی مدتی به سر برده است میبینی چنان از یکدیگر خو گرفتهاند که احوالات هر یک حکایت از دیگری میکند بلکه مطلقا همنشینی اثر دارد . مثلا شاگرد بر اثر مصاحبتبا استاد، از سیرت و خوی استاد حکایت میکند و همچنین فرزند از پدر که «الولد سر ابیه .» به قول خواجه عبدالله انصاری: دود از آتش چنان نشان ندهد و خاک از باد که ظاهر از باطن و شاگرد از استاد .
بخشی از خطبه ۴٢ نهج البلاغه
ای مردم شدیدترین خوف و هراسی که درباره شما دارم برای دوچیز است: پیروی از هوا و درازی آرزو. اما پیروی از هوا آدمی را از برخورداری ازحق باز می دارد و درازی آرزو آخرت را به فراموشی می سپار د.
همه درنده خوئيها و خون ريزيها و ظلم وستم ها و بي عدالتي هايي كه در ميان جوامع ديني رخ مي دهد از يك اشتباه سرچشمه گرفته و آن اشتباه اين است كه بشر به جاي پوشيدن لباس بشري ، لباس خدائي پوشيده و مي پوشد. او بشر بودن خود را فراموش كرده و دم از خداوندي مي زند، رداي الوهيت مي پوشد و ( انا ربكم الاعلي ) مي گويد واز بندگان خدا تعظيم و تكريم تسليم دارد و آن كسي كه سرپيچي كند ، بايد سر بدهد.
احمقان سرور شدستند و زبيم
عاقلان سرها كشيدن در گليم
اِن روح المؤمن لِاَشدُ اتصالا بروح الله من اتصال شعاع الشمس
اصول كافي باب توحيد
هر كجا صاحب حسنيست ثنا گفتم و وصفش
تو چنان صاحب حسني كه ندانم چه بگويم
******
ساقي بده پيمانه اي زآن مي كه بي خويشم كند
بر حسن شور انگيز تو عاشق تر از پيشم كند
ســـوزد مــرا ســـازد مــرا در آتــــش اندازد مـــرا
و ز من رها سازد مرا ،بيگانه از خويشـــم كند
رهي معيري
قطعه گمشده اي از پر پرواز كم است
يازده بار شمرديم و يكي باز كم است
اين همه آب كه جاريست،نه اقيانوس است
عرق شرم زمين است كه سرباز كم است
حکایتی که مطالعه می فرماييد همگی توسط استاد محمد علی مجاهدی ( از شاگردان جناب شيخ جعفر مجتهدی ) و به نقل از جلد دوم کتاب در محضر لاهوتيان آمده است که به دلیل نکات برجسته اخلاقی تقدیم می گردد.
تلفني كه من به خدا زدم !
سالها قبل ، در اتاق كار خود نشسته بودم كه مرد روحاني خوش چهرهاي وارد شد. از چينهاي عميق پيشانياش پيدا بود كه مردي دنيا ديده و سرد و گرم روزگار چشيدهاست. سر و وضع نسبتاً مرتبي داشت و پنجاه ساله به نظر ميرسيد و رفتار متين او انسان را به احترام وامي داشت.
"اسماعيليه، يكى از فرقههاى تشيع است كه در دورههايى از تاريخ، پيروان بسيارى را يافت و حتى توانستحكومتهاى محلى و مقتدرى نيز ايجاد كند. متاسفانه منابعى كه اينان در باره خود نوشتهاند از بين رفته است و نوشتههاى ديگران هم از استحكام لازم برخوردار نيست.
مقاله زير تلاشى استبراى تبيين ارزش منابع تاريخىاى كه امروزه در باره اسماعيليه موجود است. در اين مقاله سعى شده است تحليل روشنى در باره علل ضعف اين منابع تاريخى و مستندات آن ارايه شود.
افشاگری معاون وزير اطلاعات در خصوص اغتشاشات روز عاشورا
گنجي، مخملباف، كديور، فاطمه حقيقتجو و مهاجراني بازوي عملياتي ميانجي ميان غرب و جريان فتنه در داخل كشور هستند كه از مهمترين عوامل فتنه به شمار ميآيند.
فارس: معاون وزير اطلاعات از نقش مشاور جاسوس موسوي، ديپلماتهاي آلماني، گنجي، مخملباف، كديور، فاطمه حقيقتجو و مهاجراني و نيز گروهكهاي تروريستي در اغتشاشات روز عاشورا پرده برداشت.
آيا يهوديان يک قوم و ملتند؟
آيا يهوديان يک قومند؟ يک تاريخ نگار اسرائيلي به اين پرسش کهن پاسخي نوين ميدهد. به خلاف عقيده رايج، يهوديان نه در نتيجه بيرون راندهشدن عبرانيان از فلسطين بلکه به سبب به آيين يهود گرويدن مردمان در آفريقاي شمالي، جنوب اروپا و خاورميانه در جايهاي گوناگون پراکنده شدهاند. اين نظر يکي از بنيادهاي انديشه صهيونيست را که مدعي است، يهوديان بازماندگان پادشاهي داوودند و نه وارثان جنگجويان بربر يا سواران قوم خزر، به لرزه ميافکند
نجدات
يكى ديگر از فرقه هاى مهم خوارج، فرقه نجدات، پيروان نجدة بن عامر است كه به همراه نافع بن ازرق با عبدالله بن زبير بيعت كرد، ولى از وى جدا شد و به سوى يمامه رفت. خوارج يمامه در ابتدا با ابوطالوت بيعت كرده، او را امام خويش قرار دادند، اما پس از چندى او را عزل و با نجدة بن عامر كه به تازگى به يمامه آمده بود، بيعت كردند. ياران نجدة به اطراف حمله كرده، قلمرو حكومت خود را گسترش دادند. عبدالملك بن مروان به نجدة نامه نوشت كه اگر به ولايت يمامه اكتفا كند، او را به فرماندارى آن ولايت منصوب خواهد كرد،
|
روزی امام علی علیه السّلام نامه ای مهمّ برای معاویه ابن ابی سفیان نوشته و آنرا بدست یکی از یاران رشید خویش بنام ((طَرِمّاح ابن عدی )) سپرد، که آنرا به شام ببرد. طرّماح، سخنوری شجاع، یاوری مخلص و عاشقی جان برکف، در دستگاه حکومت علوی علیه السّلام بود. وی طبق دستور در شام، به قصر سلطنتی معاویه داخل شد.
|
اگرما طلبه ها نبودیم
اينجور نيست كه خدا نتيجه ندهد در اين هزار سال طلبهها هميشه در مضيقه بودند هميشه در فلاكت بودند هميشه در فقر بودند اما در همين مضيقهها كار خودشان را كردند شهيد اول اين لمعه را كه ما حالا 200 سال است ميخوانيم شهيد اول دوره فقه را 6 روزه توي زندان نوشت كي، زماني كه اعلام كردند كه بايد اعدامت كنيم حكم اعدام را گرفت يك دوره فقه به نام لمعه نوشت
|
يزيد بنا به قول صحيح سه سال و شش ماه فرمانروايي کرد. وي در سال اول حسين بن علي عليه السلام را به قتل رساند و در سال دوم مدينه را سه روز تمام چپاول کرده، به دست يغما سپرده و در سال سوم کعبه را مورد تاخت و تاز قرار داد. |
ادامه از تاریخچه پیدایش سالهای قمری
ماه محرم در روايات
درباره ماه محرم ، روايات فراوانى در منابع روايى شيعه و اهل سنت وارد شده اند و اين ماه را از ابعاد گوناگون مورد بررسى قرار داده اند.
اهم موضوعاتى كه در اين روايات به آن ها پرداخته شده است عبارتند از: برخى از رويدادهايى كه در اين ماه واقع شده اند، حرام بودن اين ماه پيش از اسلام و تنفيذ آن از سوى اسلام ، اعمال و عباداتى كه انجام آنها در اين ماه داراى ثواب و پاداش زيادى است . مانند روزه ، نماز، شب زنده دارى ، مناجات و نيايش و سوگوارى براى اباعبدالله الحسين عليه السلام .
عبدالمالك ريگى ، به راستى كيست؟
عبدالمالك ريگى احتمالا متولد سال 1358 است. وى تحصيلات كلاسيك ندارد و خودش را "خادم جندالله" مى خواند و مسوول گروه تروريستى جند الله است. بنا به گفته خودش از سن نوزده سالگى اسلحه به دست گرفته و به عمليات تروريستى پرداخته است.
بابيه
بنيان گذار فرقه بابيه سيد على محمد شيرازى است . از آنجا كه او در ابتداى دعوتش مدعى بابيت امام دوازدهم شيعه بود و خود را طريق ارتباط با امام زمان مى دانست ، ملقب به ((باب )) گرديد و پيروانش ((بابيه )) ناميده شدند. سيد على محمد در سال 1235ق . در شيراز به دنيا آمد. در كودكى به مكتب شيخ عابد رفت و خواندن و نوشتن آموخت .
گرچه سيد رضى قدس سره تمام ((نهج البلاغه)) (خطبهها، نامهها و كلمات قصار) را جهت اختصار به صورت روايت ((مرسل)) گردآورى كرده، يعنى اسنادى كه آنها را به طور متصل به امير المومنين على بن ابى طالب عليهالسلام برساند ذكر نكرده است، و همين ارسال و حذف اسناد خطبهها سبب شده كه برخى در آن تشكيك كنند مخصوصا آنها كه تصور مىكردند وجود ((نهج البلاغه)) به خاطر محتواى مستدل و بسيار عالى آن ممكن است سندى بر حقانيت مذهب شيعه و دليلى بر فضيلت و برترى امام على عليهالسلام بر تمام صحابه گردد و اين را بهانه و دستاويزى براى منزوى ساختن اين كتاب ارزشمند در افكار عمومى مسلمانان قرار دادند.
افسانه عبداللّه بن سباء
بعضى از برادران اهل سنّت ، افسانه عبداللّه بن سباء يهودى را قبول نموده ، اين شخص افسانه اى را منشاء پيدايش مذهب تشيّع مى دانند! و مى گويند: او كسى بوده كه اوّل در يهوديت ، عقيده غلو را نسبت به وصّى حضرت موسى ، يوشع بن نون ايجاد كرد و وقتى كه وارد اسلام گرديد، باز مشغول بدعتگذارى شد تا به حدّى كه قائل شد اميرالمؤ منين على عليه السّلام خدا بوده و خداوند در او حلول كرده است .
اینجانب بهروز عارفی نیا(نجف قلی نژاد) متولد شهرستان آذرشهر،طلبه یکی از حوزه های شهر کاشان هستم.
